Mówca 1en
Dzień dobry.
Mówca 2en
Dzień dobry wszystkim.
Mówca 1en
Dzień dobry.
Mówca 2en
Dobrze. To przypomina spotkanie rodzinne, ale proszę państwa, aby zajęli swoje miejsca, ponieważ wkrótce rozpoczniemy obrady.
Mówca 1en
Dzień dobry. Dzień dobry wszystkim. Drogie Shebo, ekscelencje, drodzy koledzy, to prawdziwa przyjemność być dziś rano wśród państwa. Witam na starcie Invest Frontier, uwielbiam słowo „frontier” – na mapie to tylko linia, ale dla odkrywców było to zawsze miejsce, gdzie kończył się znany świat, a zaczynały się nowe możliwości. Mam nadzieję, że dzisiaj przyniesiemy tę samą ducha, odkrywców z odwagą, by spróbować czegoś nowego. Jestem pewien, że wszyscy jesteśmy odkrywcami w tej sali, a zwłaszcza chciałbym podziękować tym z państwa, którzy pokonali oceany i kontynenty, aby być tutaj – specjalne podziękowania dla Toma Fletchera, drogi Tomie, za udział w dzisiejszym spotkaniu. Invest Frontier to nowa platforma. Stworzyliśmy to wspólnie z World Economic Forum, aby połączyć firmy i inwestorów z organizacjami humanitarnymi. Dziś przy stole zasiada 70 przedstawicieli: agencji ONZ i organizacji pozarządowych, instytucji finansowych, prywatnych przedsiębiorstw, fundacji oraz oczywiście rządów. Nie zawsze mówimy tym samym językiem, używamy różnych skrótów, pochodzimy z różnych światów, ale wszyscy wierzymy, że możemy coś zmienić. Pozwólcie więc, że Was zapewnię: nie jesteśmy tu, aby mówić o obowiązku moralnym czy wzniosłych ideałach, jesteśmy tu, aby prowadzić interesy. Aby eksplorować możliwości, przyciągać inwestycje, otwierać nowe rynki i znajdować nowe sposoby współpracy. Ponad połowa z Was przy tym stole pochodzi z sektora prywatnego, a ja na pewno nie zamierzam marnować Waszego cennego czasu. Dziś 2 miliardy ludzi żyje na obszarach dotkniętych konfliktami i kryzysami. To jest 1 na 4 osoby na tej planecie. To stanowi ogromne wyzwanie humanitarne. Ale jest to także jedna z największych niewykorzystanych szans gospodarczych wszech czasów. Wyobraźmy sobie przesiedloną uchodźczynię. Zmagającą się, aby wyprodukować wystarczająco dużo żywności, by wykarmić swoją rodzinę, a teraz wyobraźmy sobie, że ta sama uchodźczyni ma dostęp do innowacyjnego systemu nawadniającego, opracowanego po drugiej stronie świata. Rzeczywistość na miejscu mogłaby wyglądać dla niej zupełnie inaczej. Komisja Europejska i nasze państwa członkowskie są największymi darczyńcami humanitarnymi na świecie, ale pomoc humanitarna
sam nie może rozwiązać kryzysu humanitarnego. Potrzebujemy organizacji humanitarnych, instytucji finansowania rozwoju oraz sektora prywatnego, które będą działać ramię w ramię. Partnerstwa publiczno-prywatne w krajach rozwijających się to nic nowego. Wyzwaniem jest, aby te partnerstwa działały w miejscach dotkniętych kryzysem, gdzie firmy i inwestycje są najtrudniejsze do przyciągnięcia i najbardziej potrzebne. Oznacza to znalezienie nowych sposobów na przyciągnięcie inwestycji do wrażliwych rynków, zmniejszenie ryzyka dla przedsiębiorstw oraz kwestionowanie założenia, że te miejsca są po prostu zbyt ryzykowne, aby w nie inwestować. Gdy lokalne firmy się rozwijają, tworzą miejsca pracy, a stała pensja oznacza, że rodzina jest mniej zależna od następnego konwoju pomocy. Te partnerstwa muszą działać dla wszystkich. To nie jest działalność charytatywna, chodzi o realne możliwości biznesowe, które także zaspokajają realne potrzeby ludzkie. Gdy ludzie mają pracę i podstawowe usługi, a firmy znajdują przestrzeń do rozwoju, wszyscy odnoszą korzyści. Już mamy przykłady, które dowodzą, że to działa. Teraz musimy je skalować. Dlatego też stworzyliśmy Invest Frontier, aby zebrać wokół jednego stołu osoby, które rzadko ze sobą współpracują – muszę przyznać, że rzadko się zdarza, byście wszyscy byli w jednej sali, a to właśnie jest sedno sprawy. Nie chcę, aby Invest Frontier było kolejną konferencją, podczas której wymieniamy wizytówki i wracamy do domu. Chcemy rezultatów. Dlatego dzisiaj razem, Sheba, przedstawimy obiecujące inicjatywy, które już istnieją i mogłyby pójść znacznie dalej dzięki odpowiedniemu wsparciu i inwestycjom. Drodzy przyjaciele, wybraliśmy nazwę Invest Frontier, aby wykroczyć poza to, co dotychczas zostało zrobione. Odkrywcy nigdy nie wiedzieli dokładnie, co kryło się za linią na mapie. Poszli. Tak czy inaczej. Razem wykorzystajmy tę okazję i idźmy dalej. Dziękuję i droga Shebo, mikrofon należy do Pani.
Mówca 3en
Dziękuję. To niełatwe jest podjąć ten wątek, ale bardzo dziękuję pani i dziękuję Komisji Europejskiej za bycie prawdziwym partnerem w tej inicjatywie oraz naszej grupie przywódczej Invest Frontier. Miło jest widzieć tak wielu z was przy stole. Naprawdę pomogliście ukształtować ambicję i praktyczny program, który dzisiaj uruchamiamy. Zatem, Wasze Ekscelencje, koleżanki i koledzy oraz przyjaciele, muszę powiedzieć, że było szczególną radością spotkać już dziś rano tak wielu przyjaciół. Ostatnie dwa lata – a właściwie wiemy, że znacznie dłużej – były okresem głębokich zakłóceń. Ich skutki obserwowaliśmy w różnych sektorach, dziedzinach, budżetach i partnerstwach, a ta rzeczywistość – jak przed chwilą powiedziała Hadja – stworzyła wyraźną konieczność. Dlatego właśnie dzisiaj jesteśmy tutaj, aby przejść od dyskusji o tym, co należy zmienić, do działania. Kiedy mówimy o wrażliwych i pogranicznych rynkach, często zaczynamy od tego, czego brakuje: kapitału, infrastruktury, zdolności, stabilności. Luki i ryzyko inwestycyjne są oczywiście realne, ale pomimo tej rzeczywistości wiemy również, że istnieją dobrze prosperujące partnerstwa i modele biznesowe. Są kraje i społeczności charakteryzujące się przedsiębiorczością, innowacyjnością i zdolnością adaptacji, a także miejsca, w których już powstają rozwiązania prowadzące do realnego wzrostu gospodarczego; one już są w trakcie realizacji. Dlatego uważam, że zebraliśmy tutaj obie filary naszego programu Invest Frontier, ponieważ ta różnica między reagowaniem na kryzys a rozwojem gospodarczym staje się coraz mniej adekwatna. Ludzie potrzebują bezpieczeństwa, ludzie potrzebują podstawowych usług, ale potrzebują także pracy, potrzebują funkcjonujących rynków, potrzebują niezawodnej infrastruktury, potrzebują szansy, aby budować swoją przyszłość. Łączenie odpowiednich możliwości i partnerów jest jedną z wyróżniających cech Światowego Forum Ekonomicznego. Pomagamy bowiem gromadzić podmioty, które nie zawsze spotykają się w tym samym pomieszczeniu. Łączymy tych, którzy dzisiaj reagują na kryzysy, z tymi, którzy inwestują w rynki i budują instytucje, które
praca i napędzają wzrost gospodarczy. A dzięki programowi Invest Frontier pomagamy przekuć szerokie ambicje w praktyczną współpracę skoncentrowaną na rozwiązaniach, które można dostosować, skalować i replikować. Robimy to w sposób, który – jak przewidujemy – utoruje wyraźniejszą drogę temu, o czym wszyscy mówimy od dawna, na różne sposoby, od dawna: jak zaangażować sektor prywatny, naprawdę jako partnerów przy stole, a nie jako rzecz drugorzędną w rozmowach lub jako miejsce, do którego zwraca się w nadziei na więcej finansowania. Dlatego dzisiaj, jak powiedziała Hadja, przedstawiamy wstępny portfel 10 rozwiązań prowadzonych przez partnerów; są to rozwiązania, które odpowiadają na praktyczne wyzwania, wzmacniają reagowanie kryzysowe, bardziej efektywnie wykorzystują technologię, mobilizują inwestycje, wspierają lokalne przedsiębiorstwa oraz budują bardziej odporne rynki. Chcę podkreślić, że te rozwiązania są punktem wyjścia. To, co robimy dzisiaj, to uruchomienie wysiłku. To nie jest zamknięta lista. Już zidentyfikowaliśmy sześć dodatkowych rozwiązań, które będą dalej rozwijane. Pozostajemy otwarci na kolejne propozycje. Ważne jednak, że nasze ambicje wykraczają poza zestaw rozwiązań. Naprawdę dążymy do tego, aby zmienić sposób, w jaki działamy na rynkach niestabilnych i nowo powstających, aby zapewnić większą odporność i trwałość, i zrobić to z szerszym i trwałym gronem partnerów. Oznacza to między innymi przejście od zewnętrznych pośredników do lokalnie prowadzonej realizacji i kapitału, od fragmentarycznych, jednorazowych interwencji do bardziej współpracującego ekosystemu, od dotacji wyłącznie do finansowania katalitycznego i inteligentnego, od postrzegania rynków niestabilnych i nowo powstających jako odbiorców pomocy do uznania ich za rynki wzrostu oraz od traktowania technologii jedynie jako narzędzia ułatwiającego do zrozumienia jej roli, jaką może odegrać w centrum zrównoważonej transformacji. Co możemy zrobić? Będziemy budować partnerstwa, które pomogą tym rozwiązaniom skalować się i posuwać naprzód, łączyć właścicieli rozwiązań z kapitałem, wiedzą specjalistyczną, technologią, rynkami i partnerami politycznymi, których potrzebują, oraz promować te rozwiązania.
sukcesy, które pokazują praktyczne ścieżki skalowania w naszych sieciach. Naszym dzisiejszym apelem do was wszystkich jest pomóc nam stworzyć te ścieżki. Wzmocnijcie jedno z już wybranych rozwiązań, zaproponujcie nowe rozwiązanie, wniesiecie kapitał lub wiedzę ekspercką lub otworzycie dostęp do technologii lub rynków. Dla tych, którzy będą obecni na naszym dorocznym spotkaniu w 2027 r., z niecierpliwością oczekujemy na rozwój tej inicjatywy podczas zaplanowanych rozmów i spotkań. A do czasu Davos 2028 wspólnie osiągniemy rezultaty. Zmodernizowana reakcja kryzysowa, wzmocnione lokalne firmy i infrastruktura, zwiększony kapitał i potencjał, dostęp do niedostatecznie obsługiwanych rynków oraz partnerstwa tworzące miejsca pracy, odporność i podstawy wzrostu gospodarczego. Przedstawimy serię modeli, które pokażą nie tylko, jak tę pracę można wykonywać inaczej, ale że jest ona już wykonywana w inny sposób. I to w skali w trudnych środowiskach. Invest Frontier daje nam tę możliwość i z niecierpliwością oczekujemy na jej wspólne rozwijanie z wami wszystkimi. Dziękuję.
Mówca 2en
Cóż, pozwólcie, że powitam i dobry poranek. Jestem Raj Kumar. Jestem prezesem, redaktorem naczelnym i dyrektorem DevEx. Właśnie przyjechałem z Waszyngtonu i nie wiem, co się dzieje w tym tygodniu, ale nigdy nie zostałem tak ciepło przyjęty w Brukseli. I cudownie jest być tutaj z wami wszystkimi, z panem komisarzem Laveefem, z Shibą, bo myślę, że mamy tu do czynienia z pewnymi nowościami. To są rzeczywiste nowości. Jako grupa robicie coś wspólnie z pewną odpowiedzialnością, z harmonogramem, który doskonale wpisuje się w te ogólne tematy, które omawialiśmy na DevEx i których wszyscy doświadczyliśmy w ciągu ostatnich kilku lat. Temat politycznej gospodarki, branży pomocowej, pomysł, że cięcia są, że prawdopodobnie w jakiś sposób pozostaną, niezależnie od zmian wynikających z wyborów. I że ta społeczność musi działać w nowy sposób. I że musimy narysować większe koło wokół tego, co rozumiemy przez humanitarne reagowanie i rozwój – koło, które obejmuje sektor prywatny, filantropię, nowe i innowacyjne modele, a także kluczową pracę w zakresie reagowania na kryzysy, humanitarnej pomocy i rozwoju, która jest tak niezbędna w tylu miejscach. I aby jeszcze raz podkreślić, o jakich miejscach mowa: chodzi o 1,8 miliarda ludzi. To nie jest niszowa kwestia. A te gospodarki, w miarę jak zaczynamy przesuwać się w kierunku sektora bardziej ukierunkowanego na finanse i prywatny, zostały w dużej mierze pozostawione z tyłu. Wielu z was pracuje nad tym codziennie. To nie znaczy, że nie podejmuje się wielkich wysiłków, ale w tych gospodarkach, gdzie mieszka 20% światowej populacji, istnieje zaledwie 5% światowej produktywności. I mówimy o miejscu, w którym do 2050 roku w około 70 krajach ponad jedna trzecia światowej populacji w wieku produkcyjnym będzie tam mieszkać. Ich los jest więc ściśle powiązany z losem nas wszystkich, niezależnie od tego, z jakiego kraju na świecie pochodzisz. I pytanie brzmi: czy można zrobić coś bardziej systemowego? I myślę, że to właśnie to, co Komisja Europejska i Światowe Forum Ekonomiczne mają nam do zaoferowania, łącząc nas.
dzisiaj zebraliśmy się, aby omówić, a ja mam nadzieję, że będzie to naprawdę dynamiczna sesja. Rozpoczynamy od oficjalnej serii uwag na potrzeby protokołu, ale przejdziemy do otwartej dyskusji, w której mam nadzieję, że wszyscy będziecie mieli okazję wziąć udział i debatować oraz omówić, jak możemy to rozwinąć. Chcę tylko powiedzieć, że na początku tego roku przeprowadziliśmy badanie w DevEx i zapytaliśmy naszych odbiorców na całym świecie, co ich zdaniem nas powstrzymuje. Dlaczego „od miliardów do bilionów” stało się w pewnym sensie żartem? Niektórzy mówią o magicznym koniu finansów prywatnych, prawda? Pomysł, że teoretycznie do tego dojdziemy, ale dlaczego ciągle o tym mówimy, zamiast to osiągnąć? A najczęstsza odpowiedź od uczestników naszego badania brzmiała: to pomysł o braku spójności. Wszyscy tego chcą, ale ostatecznie nie zasiadamy razem przy jednym stole i nie znajdujemy takich bodźców, które działałyby dla wszystkich. I myślę, że właśnie to stara się rozwiązać Invest Frontier. I to jest temat, który dzisiaj chcemy omówić. Mając to na uwadze, chciałbym jeszcze raz serdecznie przywitać wszystkich i otworzyć spotkanie dla naszych pierwszych mówców. Podczas tej sesji protokołowej dołączą do nas wirtualnie kilku prelegentów, a następnie usłyszymy kilku innych obecnych w sali, po czym rozpoczniemy szerszą sesję. W związku z tym poproszę Kirsty McNeil – która przeniosła się z jednej strony stołu na drugą – aby zabrała głos. Ma długą karierę w sektorze humanitarnym i rozwojowym, ale obecnie jest ministrą stanu ds. międzynarodowego rozwoju w Wielkiej Brytanii, w szczególnie ważnym momencie z uwagi na szczyt G20. Dlatego bardzo chętnie usłyszymy Pani zdanie, pani minister McNeil, na te tematy. Proszę bardzo, pani minister.
Mówca 3en
Dziękuję, Raj. Czy wszyscy mnie słyszą? Czy ludzie mnie słyszą? Tak? Dobrze. Dziękuję, Raj. I dziękuję wam, Hadja i Shiba, że zebraliście nas wszystkich razem. Czuję się tak optymistycznie i podekscytowana, mogąc do was przemówić podczas inauguracji Invest Frontier, ale nie muszę nikomu zebranemu w tej sali mówić, że spotykamy się w bardzo trudnym momencie. Widzimy bowiem, jak zmiany klimatyczne wyrządzają szkody w krajach rozwijających się. Oczywiście przygotowujemy się na najgorsze El Niño w historii, konflikty i niestabilność szkodzą zbyt wielu ludziom w zbyt wielu miejscach, a jak dobrze wiemy, potrzeby humanitarne rosną. Finansowanie zaś maleje. I to właśnie ten kontekst zobowiązuje nas do podejmowania trudnych wyborów. O tym, gdzie skupić nasze wysiłki. Ale oznacza to również, że musimy znaleźć nowe sposoby na pozyskanie większych środków. Pozwólcie, że podkreślę i będę jasna. Naszym zdaniem tradycyjne finansowanie dotacyjne pozostanie głównym filarem finansowania humanitarnego. Są jednak miejsca, w których finanse publiczne mogą pomóc uruchomić kapitał prywatny, który pomoże rozłożyć ryzyko i wesprzeć lokalnie prowadzone rozwiązania. Dlatego wszyscy tu jesteśmy. I to jest niezwykle ważne, ponieważ ludzie przeżywający kryzys potrzebują czegoś więcej niż tylko pomocy. Potrzebują pomocy, ale potrzebują czegoś więcej niż tylko pomocy. Potrzebują usług, pracy, szansy na odbudowę swojego życia. I właśnie w tym prywatne inwestycje mogą mieć ogromny wpływ. Niektórzy z was mogli widzieć inaugurację nowej strategii British International Investment, która skieruje 25% nowych inwestycji podstawowych do krajów najmniej rozwiniętych. Jeśli spojrzymy na przykład na DRK, to BII wspiera budowę pierwszego głębokowodnego portu kontenerowego w tym kraju. Mamy nadzieję, że przyniesie to około 85 000 miejsc pracy i wygeneruje ponad miliard dolarów dodatkowego handlu. Ale patrzymy dalej niż tylko na poszczególne inwestycje, choć są one ważne dla czegoś takiego jak BII. W rzeczywistości staramy się zapewnić, że BII i inne instrumenty mogą pomóc w budowaniu rynków.
i instytucje, które mogą utrzymać tę inwestycję w dłuższej perspektywie. Więc ponownie, jeśli spojrzymy na coś takiego jak FSD Africa, które zostało utworzone przez Wielką Brytanię, współpracujemy z rządem Etiopii, aby uruchomić pierwszą nowoczesną giełdę papierów wartościowych w tym kraju. Na giełdzie już notowanych jest siedem firm. Ponad 47 000 Etiopczyków zostało akcjonariuszami swojego narodowego przedsiębiorstwa telekomunikacyjnego. A my musimy również zmienić międzynarodowe systemy, i na pewno słyszeliście ministra spraw zagranicznych mówiącego o tym wiele podczas szczytu w Bangkoku na temat naszej agendy na czas prezydencji G20. Ale pozwólcie, że skupię się na chwilę na tym, że w szczególności będziemy przyglądać się, w jaki sposób banki rozwoju mogą efektywniej wykorzystywać swoje bilanse, podejmować ryzyka, których nie mogą lub nie chcą podejmować sektory prywatne, oraz przenosić ryzyka, które mogą ponosić inwestorzy. I zrobimy to, ponieważ uwolni to kapitał na nowe inwestycje, w tym na rynkach wrażliwych i pogranicznych. A jak wszyscy dobrze wiemy, jeśli chcemy trwałych inwestycji na tych rynkach, musimy chronić zarówno ludzi, jak i gospodarki przed szokami, które mogą z dnia na dzień zniweczyć postęp. Dlatego też jesteśmy tak mocnymi zwolennikami finansowania z góry ustalonego. Już wcześniej w tym roku Wielka Brytania zobowiązała się do dodatkowych środków na rzecz Funduszu ds. Klęsk Żywiołowych, który już zmobilizował 150 milionów dolarów kapitału prywatnego na rozwój ubezpieczeń, które zapewniają wrażliwym społecznościom niezawodne wsparcie w przypadku katastrof. Oczywiście, wsparliśmy także nowe ubezpieczenia na działania przewidujące, abyśmy mogli działać, zanim kryzys eskaluje. Dla naszych rodzin, które przygotowują się na powodzie lub suszę, to oznacza wszystko – to różnica między utratą wszystkiego, co ciężko wypracowali, a możliwością odbudowy. Cieszę się, że mogę być wśród was. Jestem tak pod wrażeniem i wzruszony ludźmi, którzy zebrali się dzisiaj. I chciałbym zaprosić wszystkich, abyśmy nie zmarnowali tej okazji. Wykorzystajmy czas, który spędzamy razem jako inwestorzy, partnerzy, podmioty działające w dziedzinie rozwoju i pomocy humanitarnej, aby naprawdę zastanowić się, gdzie te
to właśnie podejścia przynoszą największe różnice. Gdzie mogą pomóc dotrzeć do większej liczby osób i co ważniejsze – szybciej? W ten sposób będziemy w stanie zapewnić ludziom więcej bezpieczeństwa już dziś i dać im znacznie lepsze szanse, aby jutro mogli odbudować swoje życie.
Mówca 2en
Bardzo dziękuję, Panie Ministrze, i dziękuję za oklaski. Mam nadzieję, że Pani je słyszy. W sali jest dla Pani ciepłe owacje. Kirsty i ja jesteśmy zachwyceni, że Pani to przedstawia jako szansę i podkreśla pilność, o której myślę, że dzisiaj dużo usłyszymy. Chciałbym powitać w naszej dyskusji Jego Ekscelencję dr Abdallaha bin Abdulaziza Al-Rabihę, który dołącza do nas z Arabii Saudyjskiej, gdzie jest Nadzorczym Dyrektorem King Salman Humanitarian Aid and Relief Center. Powinien Pan wiedzieć, że jest on także znanym chirurgiem dziecięcym oraz byłym ministrem zdrowia tego kraju. Jesteśmy więc zachwyceni i zaszczyceni, że dołączył Pan do nas na krótkie uwagi. Dziękuję.
Mówca 4en
Dziękuję, dzień dobry, Wasze Ekscelencje, panie i panowie. Pozwólcie, że rozpocznę od wyrażenia szczerej wdzięczności dla misji oraz dla Światowego Forum Ekonomicznego za zorganizowanie tego niezwykle ważnego spotkania: Invest Frontier. Dzisiaj zapewniono ponad 145 miliardów dolarów amerykańskich w pomocy humanitarnej dla ponad 175 krajów. KS Relief zrealizowało ponad 4 000 projektów o budżecie przekraczającym 8,5 miliarda dolarów amerykańskich w 113 krajach. Nie możemy już dłużej postrzegać wrażliwych rynków granicznych wyłącznie przez pryzmat ciągłej podatności i nieustającej pomocy. Powinny one być traktowane jako potencjał lokalnie prowadzonego wzrostu oraz trwałej odporności. Chciałbym przedstawić trzy główne priorytety, które powinny kierować naszą pracą. Po pierwsze, należy przestrzegać międzynarodowego prawa humanitarnego, chronić pracowników pomocy humanitarnej i zapewnić bezpieczny oraz nieograniczony dostęp do pomocy humanitarnej. Bez niezawodnego, niezakłóconego dostępu żadna realna działalność rynkowa ani odbudowa gospodarcza nie będą możliwe. Po drugie, należy wprowadzić zasadniczą lokalizację działań pomocowych bez zwiększania poziomu ryzyka i obciążenia dla społeczności. Po trzecie, istnieje potrzeba wdrożenia katalitycznego finansowania międzysektorowego – same dotacje darczyńców nie są w stanie wypełnić rosnącej luki finansowej, z którą świat się obecnie boryka. Naszym zadaniem jest strategiczne wykorzystanie środków publicznych, wykorzystanie finansowania hybrydowego, mechanizmów podziału ryzyka, odpowiedzialności oraz kapitału prywatnego, aby odblokować inwestycje na wysokoryzykownych rynkach granicznych, zapewniając jednocześnie trwały, lokalnie napędzany wpływ. Wreszcie, współpracujmy razem od Brukseli po Davos i dalej, aby przekształcić pomoc humanitarną w odporność, uwolnić wspólny dobrobyt i zamienić wrażliwe obszary graniczne w kwitnące centra godności i szans dla wszystkich. Dziękuję.
Mówca 2en
Bardzo dziękuję. Chcę teraz zwrócić się do Toma Fletchera, który siedzi obok mnie przy stole. Tom, bardzo często pochodzisz z terenu. Jesteś w trasie więcej niż prawie każdy, kogo znam. Faktycznie odwiedzasz miejsca i widzisz wyzwania, przed którymi stoją ludzie, a ty musisz w jakiś sposób w tym trudnym otoczeniu fiskalnym znaleźć sposób, aby rozciągnąć środki finansowe, aby sprostać dzisiejszym potrzebom. Jednocześnie myśląc o tym, jak zreformować system. Dlatego bardzo chętnie usłyszę twoje przemyślenia na temat tego, dokąd teraz zmierzamy.
Mówca 5en
No cóż. Bardzo dziękuję, Raj. I dziękuję również Hadjar i Shiba za zebranie tej doskonałej grupy. A także za ducha tej rozmowy, pionierów, jak powiedziała Kirsty, szansę, tę energię, która jest w tej rozmowie. Jak mówisz, Raj, często bywam w terenie, podobnie jak wielu moich kolegów tutaj, Kathy i Chowder oraz inni z głównych przedstawicieli ISC, a także oczywiście. I w ciągu najbliższych tygodni opuszczamy to miejsce, aby udać się do Timbuktu, a następnie mam nadzieję jeszcze przed końcem miesiąca do Taizé – jednego z najtrudniej dostępnych miejsc w tej chwili – a stamtąd do Gazy i na południe od rzeki Litani w Libanie. To, co znajdziesz we wszystkich tych miejscach, Raj, jak wiesz, i w miejscach odbudowujących się po katastrofach klimatycznych, niedawno byłem w La Guaira po trzęsieniach ziemi tam, a nasze zespoły reagowały na przykład na powodzie w Nepalu. Kiedy kryzys uderza, czy to z powodu konfliktu, czy klimatu, ludzie się jednoczą. I nie przychodzą razem i nie mówią: ja jestem humanitarystą, ty jesteś specjalistą od rozwoju, ty jesteś z sektora prywatnego, ty jesteś z organizacji pozarządowych. Po prostu przychodzą razem jako ludzie. I to działa na poziomie lokalnym. Ale od tak dawna, pomimo naszych najlepszych starań, nie działa to na poziomie globalnym. Kiedy docieramy do poziomu globalnego, to zwykle się rozpada. I uczestniczymy w wielu spotkaniach, mówiąc: nie pracujmy w silosach. A potem odchodzimy i tworzymy osobne plany. I zbieramy fundusze osobno. I komunikujemy się osobno na temat tej bardzo niszowej rzeczy, którą akurat robimy w naszych silosach. Musimy więc naprawdę zmienić nastawienie na ten zbiorowy duch, który widzimy na poziomie lokalnym. Musimy przejść do działania. Dlatego też skupienie Shiby i Shiby we współpracy z WEF na praktycznych projektach jest tak ważne. Dlatego też w całym ISC promujemy te inicjatywy dotyczące efektywności. Dążymy do jednego łańcucha dostaw, jednego procesu zakupowego. Pracujemy nad transformacjami poprzez działania, które dla nas prowadzi Alexander DeCrowe.
I dlaczego, wiecie, wiele organizacji, w tym tutaj obecnych, wiecie, gdy Kathy i Youssef zajmują się jakimś problemem albo Ugo i IOM, nie myślą o aspekcie humanitarnym i rozwojowym tego problemu. Myślą: co robimy dla dzieci? Co robimy dla osób w ruchu? I to jest sposób myślenia, którego nam potrzeba. Mentalność komplementarności. Kto jest najlepiej przygotowany, aby to zrealizować? Kilka ostatnich myśli. Myślę, że argument za działaniami przewidywanymi został już rozstrzygnięty. I musimy po prostu przejść do działania. Dysponujemy teraz narzędziami, środkami, aby wyprzedzać kryzysy, zwłaszcza kryzysy klimatyczne. I musimy wyjść naprzód i korzystać z nich znacznie bardziej innowacyjnie, dążąc do rezultatów. Dlatego uwolniłem sto milionów z funduszu na nagłe przypadki, aby społeczności mogły przygotować się na super El Niño. Wiemy, które drogi będą zamknięte za miesiąc. Możemy więc dostarczyć nasiona na drugi koniec tych dróg, zanim zostaną zamknięte. Jeśli zaś chodzi o sektor prywatny, to nasza mentalność musi się zmienić z podejścia: mamy plan, proszę go sfinansować, na: mamy tu zestaw wyzwań, pomóżcie nam na nie odpowiedzieć. Jak rozwiązujemy problemy razem? Jak tworzymy razem możliwości? Potrzebujemy was. Potrzebujemy tej rozmowy, ale co ważniejsze, potrzebują jej ludzie, których służymy. Dziękuję, że nas zebraliście.
Mówca 2en
Bardzo dziękuję, Tom. Dziękuję, że przyniosłeś trochę gruntownej prawdy do sali, której bardzo potrzebowaliśmy usłyszeć. Doceniam to. Chciałbym serdecznie powitać Jacqueline Novogratz w tej dyskusji. Jacqueline jest założycielką i dyrektor generalną Acumen. Robisz to od bardzo dawna. W pewnym sensie ty i twoi współpracownicy z Acumen właśnie stworzyliście ten obszar. To więc nie jest nic nowego, ale bardzo chętnie usłyszę, co według ciebie ten moment wymaga od nas, co dziś możemy zrobić inaczej, jeśli chodzi o inwestowanie w niektóre z najbardziej wrażliwych rynków na świecie.
Mówca 6en
Dziękuję, Raj, i dziękuję za głos. I Dziękuję Światowemu Forum Ekonomicznemu oraz Komisji Europejskiej – to naprawdę spektakularne pomieszczenie. I to doskonale oddaje rodzaj rozmów, jakich potrzebujemy, nawiązując do wystąpienia Toma. Chcę powiedzieć, że tak jak żadna pojedyncza organizacja ani fundator nie rozwiąże samodzielnie problemów, przed którymi stoimy, tak i żaden inwestor nie zrobi tego sam. I że jedynym sposobem na długoterminowe rozwiązanie tych problemów z odpornością na wstrząsy jest stosowanie nowych kombinacji kapitału, nowych rodzajów partnerstw, bardziej odważnych – i, odważę się powiedzieć, opartych naprawdę na zaufaniu i uczciwości. Poproszono mnie, abym podał bardzo szybki przykład, co jest trudne w przypadku tego konkretnego tematu, ale oto on. Nie będę was zanudzać elektryfikacją off-grid, z wyjątkiem tego, że 700 milionów osób na świecie wciąż nie ma dostępu do elektryczności, co jest szokujące w dobie AI i ogromnych zmian klimatycznych. To, co zrobiliśmy jako przykład, to tak zwane „najtrudniej dostępne” obszary, we współpracy z niesamowitymi partnerami zgromadzonymi przy tym stole. To zasadniczo inicjatywa o wartości 250 milionów dolarów, do której dołączyło 23 różnych partnerów – od filantropów, którzy umożliwili nam podjęcie wczesnych, koncesyjnych, długoterminowych inwestycji kapitałowych w krajach takich jak Somalia, Benin i Burkina Faso, gdzie taki kapitał nie trafia. Sektor prywatny – bez, odważę się powiedzieć, filantropii – nie byłby w stanie wejść. Powiązane z tym było 200-milionowe koncesyjne narzędzie finansowania z udziałem kapitału strat początkowych oraz, co naprawdę ważne, środków grantowych na wsparcie techniczne, które – uważam – musimy na nowo zdefiniować. Tak przedstawia się ogólna struktura. W jej ramach uczestniczyli nie tylko filantropi, ale także Grupa Banku Światowego i IFI, w tym IFC, BII – jak już wspomniano – FCDO, GAP, a każdy rozumiał rodzaj kapitału, który wnosi. Na szczycie znalazł się Shinhan, największy komercyjny bank Korei Południowej. Każdy wniósł inną ekspertyzę. Ta współpraca pozwoliła nam dostarczyć odpowiedni rodzaj kapitału, dopasowany do rynku. Każdy kraj ma bowiem unikalne potrzeby. I musimy się z tym pogodzić.
I to nas prowadzi do zaufania. Nie wiem, ile razy dzwoniłem lub pisałem do Any Bejard w Banku Światowym, aby omówić konkretne potrzeby w danym kraju, zwłaszcza w zakresie finansowania opartego na wynikach, bez czego to nie działałoby w taki sposób, w jaki działa. Wzywam Norwegów, aby zastanowili się, jak powinniśmy strukturyzować pomoc techniczną z oczekiwaniami w jeden sposób, ale rzeczywistość jest taka, że mamy do czynienia z dewaluacją walut i niemożnością konwersji z powrotem na dolary, co wymusiło na nas korzystanie z niej w inny sposób. Jedynym powodem, dla którego dochodzi do 'tak', jest to, że mamy długotrwałą współpracę i wiedzą, że powiesz im prawdę. Dlatego powiedziałbym, że my wszyscy, każdy z nas, musimy nad tym popracować. I wreszcie, nauczyłam się tak wiele o partnerstwie, zaufaniu i mam nadzieję, że będziemy mogli o tym porozmawiać. Potrzebujemy po prostu nowego poziomu odwagi, nowego sposobu myślenia o ryzyku. Chociaż w pewnym sensie zgadzam się, że to nie jest kwestia imperatywów moralnych, myślę również, że powinniśmy rozważyć ryzyko związane z brakiem odwagi. Bo o czym tu mówimy, to nie tylko ryzyko finansowe. To ryzyko środowiskowe. To ryzyko społeczne. I to ryzyko moralne, kiedy, jak powiedział Raj, jedna trzecia ludzkości jest wykluczona w czasie, gdy AI jedynie przyspieszy nierówności, które już istnieją. Jestem tak podekscytowana, że tu jestem, i tak wdzięczna za całą zdobytą wiedzę oraz możliwości, które udało nam się zrealizować dzięki ludziom zgromadzonym przy tym stole.
Mówca 2en
Bardzo dziękuję, Jacqueline. Dziękuję i dziękuję, że przywiodłaś do nas tej ważnej roli zaufania i uczciwego dialogu, co z pewnością jest duchem, który mam nadzieję, że będziemy mogli dziś pielęgnować w tej sali. Dziękuję za to. Chciałbym zaprosić Franny Letoier, aby dołączyła do nas. Franny, inwestujesz każdego dnia w dokładnie te rynki, o których mówimy, i pomogłaś nadać Międzynarodowej Architekturze Finansowej kierunek, który nie zaniedbuje tych gospodarek. Bardzo chciałbym usłyszeć, jak postrzegasz tę szansę w tej chwili.
Mówca 5en
Bardzo dziękuję, Raj. Naprawdę cieszyłem się, słuchając wstępnych uwag Hadja i Shiby oraz oczywiście ministra Christie i dr. Abdallaha. A także moich kolegów na tym panelu. Podchodzę do tego z bardzo osobistej perspektywy, ponieważ moja ścieżka kariery rozpoczęła się w wielostronnych bankach rozwoju, następnie przeniosłem się do prowadzenia fundacji, a później wróciłem do wielostronnych banków rozwoju – w tym przypadku do Afrykańskiego Banku Rozwoju – aby następnie pracować dla regionalnego, subregionalnego banku rozwoju, TDB, a w końcu zebrać własny fundusz z własnym kapitałem i współpracować z kolegami z sektora prywatnego. Jedną z rzeczy, która uderzyła mnie podczas pracy z fundacją, jest to, że wszystkie te formy kapitału – finansowanie humanitarne i rozwojowe, filantropia oraz kapitał prywatny – wypełniają bardzo konkretną lukę na rynku. Ale jak ślepi ludzie dotykający słonia, widzimy tylko część słonia. Dlatego teraz musimy zdjąć te klapki z oczu i spojrzeć na całego słonia, co daje nam możliwość współpracy w zupełnie inny sposób. I to właśnie te historie szybko opowiem tutaj o tym, co jest możliwe. Kiedy zaczynaliśmy, nie byliśmy zbyt dobrze słyszani, ponieważ ludzie – w przeciwieństwie do sukcesu, jaki ten argument odniósł na globalną skalę – w naszym przypadku na mniejszą skalę mówili: „To nie pasuje do tego, co robimy, my patrzymy na to w ten sposób, a podnoszenie kapitału na tego typu problemy jest bardzo trudne”. Dlatego postanowiliśmy sami zainwestować kapitał i zacząć, aby następnie pokazać, że jest to naprawdę możliwe. Tak więc w sektorze zdrowia, kiedy zaczynaliśmy, nawiązaliśmy współpracę z fundacją – Fundacją Gatesa – która dała nam połowę; my włożyliśmy równowartość, 50-50, kapitału kredytowego, aby sprawdzić, czy możemy zapewnić finansowanie małym i średnim przedsiębiorstwom oraz tym na ostatnim ogniwie łańcucha dystrybucji niezbędnych leków i sprzętu medycznego, niezależnie od kraju, w którym się znajdują.
A co bardzo zaskakujące, mamy fazę beta, która działa już prawie rok, z zerową liczbą NPL (kredytów zagrożonych) – co było dużym zaskoczeniem nawet dla zespołu inwestycyjnego – oraz zdolność do skalowania i wdrażania tego rozwiązania dość szybko. Dlatego teraz jesteśmy na etapie, aby powiedzieć: dobrze, dołączcie do nas, aby to rozwinąć. Wyzwaniem w tym przypadku jest to, że zaczęliśmy faktycznie na rynkach miejskich, ale bardzo szybko usłyszeliśmy: wiecie, tutaj jest społeczność uchodźców, która naprawdę skorzystałaby z tego rozwiązania. Następnie musieliśmy się zastanowić, czy jeśli miałoby się służyć społeczności uchodźców, to czy model się zmienia. I zorientowaliśmy się, że tak naprawdę nie. Zmienia się jedynie apetyt na ryzyko, a zatem poprzez odpowiednią strukturę można znaleźć rozwiązanie dla tego problemu. Drugi przykład, który mam, ponownie zaczynając od własnych inwestycji własnego kapitału, dotyczy odtwarzania agroleśnictwa. I ponownie bardzo szybko okazuje się, że rynki węglowe, które wszyscy próbują kształtować, polegają na tych małych rolnikach, drobnych posiadaczach ziemskich, którzy mogliby dostarczyć ogromną wartość, generować dochód, a jednocześnie przyczyniać się do tworzenia kredytów węglowych, których poszukują duże firmy. Jednak nie ma dopasowania pod względem sposobu finansowania tego. Dlatego ponownie usiedliśmy do deski kreślarskiej, zaprojektowaliśmy to w taki sposób, aby stworzyć tę przestrzeń możliwości. Teraz okazuje się, że duże firmy przychodzą i mówią: wezmę całe 50 000 hektarów. Rolnicy zyskują zatem drugie, trzecie źródło dochodu, a piękno tego polega na tym, że wraz z tymi super El Niño plantatorzy kakao, kawy i herbaty odnotowują spadające plony, co będzie miało ogromny wpływ na lokalne gospodarki, a zatem i możliwość wykorzystania węgla jako uzupełniającego dochodu dla tego typu rolników. Zamknę swoim ostatnim przykładem, ponieważ ten jest mi szczególnie bliski. Pracowaliśmy z małą społecznością, dostarczając kapitał obrotowy przy użyciu platform cyfrowych – dlatego jestem zwolennikiem AI, jeśli jest stosowana prawidłowo, ponieważ byliśmy w stanie wykorzystać AI, aby bardzo szybko oferować rozwiązania dla obozów uchodźców, dla osób prowadzących bardzo małe firmy jedno- lub dwuosobowe.
Podczas COVID i później. I tego rodzaju finansowanie stało się wówczas kręgosłupem, aby powiedzieć, że można rzeczywiście wykorzystać te możliwości. To nie jest działalność filantropijna. Może to być okazja biznesowa, ponieważ pokazaliśmy, że jest to możliwe, ale trzeba to odpowiednio ustrukturyzować. Ryzyko walutowe było ogromne. Ryzyko kredytowe było ograniczone. Jeśli więc znajdziesz te elementy, możesz znaleźć sposoby, aby to zrobić. Zamykam, mówiąc, że teraz jest okazja i jestem bardzo podekscytowany zbliżającym się przewodnictwem G20 przez Wielką Brytanię za kilka miesięcy, aby podjąć ten temat. Reformy MDB, aby te rozwiązania nie były jednorazowymi środkami kryzysowymi, ale powtarzalnym narzędziem na przyszłość. Rozwiązania platformowe, które łączą różne strumienie kapitału – od kapitału humanitarnego po kapitał rynkowy i rynki kapitałowe – ponieważ potrzebujesz kogoś, kto będzie obecny, gdy pomoc się skończy. Przygotowanie projektów i rozwój potoku inwestycyjnego. Nie mogę mocniej podkreślić tego, co właśnie powiedziała Jacqueline. Potrzebujesz kogoś, kto zainwestuje w ten obszar. Recykling aktywów, ponieważ tam masz możliwość ponownego wykorzystania aktywów, które zostały już sfinansowane, uwolnienia kapitału, aby robić więcej rzeczy, a następnie partnerstwa i kwestia zaufania – nie mogę się bardziej zgodzić – że może to doprowadzić Cię na dłuższą metę do dostarczania unikalnych rozwiązań. Tak więc dla Invest Frontier zacznij od kilku priorytetów krajowych, kilku lokalnych przedsiębiorstw, uzgodnij, kto przygotowuje, kto kupuje, kto ponosi ryzyko i termin wdrożenia. A w przyszłym roku, kiedy się spotkamy, zobaczysz, jak daleko zaszliśmy. Dziękuję.
Mówca 1en
Dziękuję, Franny. Chcę podkreślić realne doświadczenie, które Pani zdobyła, inwestując w małe przedsiębiorstwa. Powiedziała Pani nawet, że niektóre z nich to firmy jedno- lub dwuosobowe. Mając zero niespłaconych kredytów nawet w najtrudniejszych warunkach. To są niesamowite wyniki, a mam nadzieję, że dadzą one wszystkim tutaj pewność, że te rynki nie powinny być niedostępne dla prywatnych inwestorów i tych, którzy szukają realnych zysków. Możliwości są wszędzie. Chciałbym teraz poprosić Barry’ego Andrewsa, aby dołączył do dyskusji. Barry jest członkiem Parlamentu Europejskiego i przewodniczy oczywiście Komisji Rozwoju Parlamentu Europejskiego. Znajdujecie się w samym środku negocjacji dotyczących kwoty finansowania na przyszłe środki Komisji Europejskiej w zakresie pomocy humanitarnej i rozwojowej. Chętnie wysłuchamy Państwa opinii na ten temat.
Mówca 2en
Dziękuję Raj i dobry poranek wszystkim. Pani Komisarz, bardzo dziękuję. Pani Shiva, dziękuję za ten niesamowity pomysł. Jestem bardzo podekscytowana, że mogę być przewodniczącą na początku czegoś nowego, i chcę podzielić się tym uczuciem z tak wieloma wcześniejszymi mówcami: to tak, jakbyśmy stali u progu czegoś naprawdę ekscytującego. Ale jak powiedział Raj, jestem tutaj w imieniu Parlamentu Europejskiego. To my, wraz z Radą, jesteśmy odpowiedzialni za budżet europejski, a zatem prawdopodobnie jesteśmy najbardziej bezpośrednim punktem kontaktu z europejskimi podatnikami. Naszym zadaniem jest zapewnienie, że będziemy rozliczalni i że europejscy podatnicy będą mieli zaufanie do takich inicjatyw. Dlatego chcę poruszyć kilka kwestii, nie po to, by tworzyć przeszkody, ale abyśmy mogli zrozumieć rodzaje problemów, które mogą budzić niepokój wśród niektórych członków Parlamentu Europejskiego na tym wczesnym etapie, aby debaty mogły kształtować dyskusje i przewidywać kwestie oraz przeszkody, które musimy przezwyciężyć jak najwcześniej. Wraz z Jego Ekscelencją z Arabii Saudyjskiej podzieliłbym zatem obawę, że musimy skupić się na krajach najmniej rozwiniętych. Wiem, że to jest jeden z głównych celów tej konferencji dotyczącej krajów niestabilnych i dotkniętych konfliktami, ale dwadzieścia lat temu uruchomiliśmy pomoc handlową, która jest kluczowym elementem Global Gateway, a w tym tygodniu odbyło się przesłuchanie w Parlamencie, które pokazało, że pomoc handlowa pozostawiła kraje najmniej rozwinięte bardzo daleko w tyle. Dobrze więc, że teraz mamy takie intencje, ale być może będziemy musieli utrzymać na tym skupienie. Drugi punkt to znalezienie odpowiedniej równowagi między transparentnością – na przykład prawem Parlamentu do nadzoru – a koniecznością ochrony wrażliwych komercyjnie informacji sektora prywatnego. Oczywiście, gdy współpracujemy z sektorem prywatnym, pojawią się kwestie związane z tym tematem, a Parlament ma z tym naprawdę duże problemy. Borykamy się z tym od Global Gateway.
gateway jest bardzo trudno uzyskać informacje na temat tego, ile publicznych środków faktycznie przyciąga prywatne inwestycje, bardzo trudno jest uzyskać dane dotyczące wpływu na rozwój społeczny, bardzo trudno jest przyjrzeć się rzeczywistym wkładom gwarancji i finansowania mieszanego. Chodzi więc o to, aby znaleźć odpowiednią równowagę między transparentnością a, rzecz jasna, wrażliwością komercyjną. Trzeci punkt, który chcę poruszyć, i dotyczy on wszystkich partnerstw publiczno-prywatnych, to konieczność odpowiedniego zrównoważenia ryzyka. Nie możemy dopuścić do sytuacji, w której dojdzie do prywatyzacji zysków przy jednoczesnej socjalizacji ryzyka, a o tym, gdzie spoczywa ryzyko, już mówiłeś, Franny. To jest kwestia dotycząca podatników UE. Tak, chcemy angażować sektor prywatny, to jest oczywiste, ale musimy również odpowiednio zrównoważyć to ryzyko. Czwarty punkt dotyczy tego, jak odnosimy się do nowego trendu w Europie. Oczywiście, obecni są tu przedstawiciele z całego świata, a my chcemy angażować wielostronne banki rozwoju, ale „Made in Europe” to trend, który odchodzi od zaangażowania agencji ONZ, i musimy bardzo uważać, aby dobrze się w tym poruszać. Może nawet pojawi się pytanie, czy nie należy zaktualizować przepisów humanitarnych, skoro sięgają one 1996 roku, a to zupełnie nowa metoda, która wymaga dużej elastyczności. Piąty punkt jest taki, że nawet w krajach rozwiniętych alokacja ograniczonych środków może budzić poważne kontrowersje – to chyba oczywiste. Gdziekolwiek podejmujecie inwestycję, gdziekolwiek wypłacacie odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia, na przykład kontrolowanego przez państwo lub agenta działającego w imieniu państwa, a oczywiście jest to jeszcze bardziej istotne w krajach niestabilnych i dotkniętych konfliktami, gdzie alokacja ograniczonych środków może budzić poważne kontrowersje. Dzieje się to zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się, i to jest coś, na co musimy być bardzo wrażliwi. Na koniec jeszcze kilka krótkich uwag: myślę, że powinniśmy unikać zbyt wielu projektów flagowych.
Myślę, że to była słabość Global Gateway. Zostałem przez DG INTPA uświadomiony, że moja wiedza na temat wojny morskiej jest ograniczona, ale moim zdaniem powinno się mieć tylko jeden okręt flagowy, aby uniknąć zamieszania. Ale cóż. Myślę również, że powinniśmy unikać zbyt dużych obietnic – inwestowanie oparte na wpływie nie jest nowym zagadnieniem. Agenda 2030 dotyczy przechodzenia od miliardów do bilionów, jak pan powiedział, Raj, i można sięgnąć nawet do 2008 roku, kiedy Michael Porter mówił o inicjatywie „shared value”. I wreszcie uważam, że ważne jest, aby przedstawiciele krajów rozwijających się byli naprawdę centralną częścią tej rozmowy. Świetnie, że sektor prywatny jest obecny. Więc na koniec chciałbym powiedzieć, że Parlament jest gotowy do realnej współpracy w tej sprawie. Dobrze, że jest to strategiczne. Bazuje na komunikacie humanitarnym z maja, którego celem średniookresowym jest pozyskanie 10 miliardów dolarów do 2028 roku. Będziemy więc obecni, ale będziemy również pełnić naszą funkcję nadzorczą. Dziękuję.